Odszedł Zbigniew Szczapiński - aktor związany z naszym Teatrem przez niemal 30 lat

Dotarła do nas smutna wiadomość – w wieku 82 lat odszedł Zbigniew (Zbycho) Szczapiński, aktor związany przez niemal 30 lat z naszym Teatrem. Stworzył tu około czterdziestu ról, wyreżyserował dwa spektakle. W naszej pamięci pozostanie nie tylko jako aktor i twórca, ale również jako człowiek, który darzył ludzi szacunkiem oraz obdarzał wielkim wsparciem. Bardzo kochał swoje dzieci, o których często opowiadał. Był typem społecznika, lubił pomagać innym. W teatrze był profesjonalistą – zawsze przygotowanym i skupionym na pracy. Trochę samotnikiem, outsiderem. Zawsze podążał swoją osobną drogą. 

Zbigniew Szczapiński współdzielił garderobę z Michałem Szewczykiem i Andrzejem Jakubasem. Każdy z nich był ważną dla naszego Teatru postacią. Teraz pewnie wspólnie przygotowują inny, lepszy spektakl…

Zbyszku, na zawsze pozostaniesz w naszych sercach i pamięci, do spotkania!
Składamy wyrazy współczucia Dzieciom - Małgorzacie i Kubie, Wnukowi Iwo oraz Bliskim.

Ewa Pilawska z Zespołem Teatru Powszechnego w Łodzi

• Pogrzeb Zbigniewa Szczapińskiego odbędzie się 19 listopada o 12:30 na Cmentarzu Rzymskokatolickim na Dołach przy ul. Smutnej w Łodzi.

Zbigniew Szczapiński (1943-2025) był aktorem i lektorem. W 1966 roku ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Jako 15-latek trafił do studenckiego teatru „Pstrąg”. Współpracował z Teatrem im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1966-1968), Teatrem im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1968-1970), Bałtyckim Teatrem Dramatycznym im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie (1970-1972), Teatrem Dramatycznym w Szczecinie (1973-1975), Teatrem Polskim w Poznaniu (1975-1978) i Teatrem im. Wilama Horzycy w Toruniu (1978-1982). 

Od 1982 do 2009 roku związany był z Teatrem Powszechnym w Łodzi. Zadebiutował tu rolą Gnębona Puczymordy w sztuce „Szewcy” Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Daniela Bargiełowskiego w listopadzie 1982 roku (choć na deskach Powszechnego pojawił się po raz pierwszy jeszcze jako student w spektaklu dyplomowym „Filmówki” - „Gra interesów” Jacinto Benavente w reżyserii Marii Kaniewskiej, gdzie wystąpił gościnnie w roli Pantalona).

W swojej zawodowej karierze stworzył około dziewięćdziesięciu ról, z czego około czterdzieści w Teatrze Powszechnym w Łodzi. Wystąpił tu między innymi w spektaklach:

• „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale”, „Pociągi pod specjalnym nadzorem” i „Kram z piosenkami” w reżyserii Mirosława Szonerta,
• „Barbara Radziwiłłówna” w reżyserii Aleksandra Strokowskiego,
• „Kartoteka” w reżyserii Marka Glińskiego,
• „Poskromienie złośnicy” w reżyserii Jana Nebesky’ego,
• „Cyd” i „Tak jest jak się państwu zdaje” w reżyserii Adama Hanuszkiewicza,
• „Pierścień i róża, czyli historia Lulejki i Bulby” w reżyserii Zbigniewa Czeskiego,
• „Portret” w reżyserii Andrzeja Marii Marczewskiego,
• „Bal manekinów” w reżyserii Jana Buchwalda,
• „Aktor” w reżyserii Bohdana Cybulskiego,
• „Ciężkie czasy” w reżyserii Jerzego Schejbala,
• „Czarodziejski flet” w reżyserii Janiny Niesobskiej,
• „Forsa to nie wszystko” w reżyserii Marka Sikory,
• „Tango” w reżyserii Szczepana Szczykno,
• „Ratuj się kto może”, „Balladyna”, „Nasze miasto” i „Obiecanki cacanki” w reżyserii Wojciecha Adamczyka,
• „Intryga i miłość” i „Ania z Zielonego Wzgórza” w reżyserii Macieja Korwina,
• „Okno na parlament”, „Z rączki, do rączki”, „Odbita sława” i „Zemsta” w reżyserii Marcina Sławińskiego,
• „Ibusar” w reżyserii Andrasa Schlangera,
• „Ferdydurke, czyli klucz do trzydziestych drzwi” w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza,
• „Końcówka” w reżyserii Krzysztofa Baumana,
• „Szatan z siódmej klasy” w reżyserii Józefa Skwarka,
• „Skąpiec” w reżyserii Artura Tyszkiewicza,
• „Gracze” w reżyserii Jacka Orłowskiego,
• „Damy i huzary” i „Moralność Pani Dulskiej” w reżyserii Agnieszki Glińskiej.

Wyreżyserował w Teatrze Powszechnym w Łodzi spektakle „Cuda i dziwy” (wspólnie z Andrzejem Jakubasem) na podstawie tekstów Juliana Tuwima (1995) i „Miałe miasteczka” z piosenkami Janusza Słowikowskiego (2004). Współpracował również jako asystent reżysera z Andrzejem Marią Marczewskim przy spektaklu „Portret” na podstawie dramatu Sławomira Mrożka oraz z Marcinem Sławińskim przy „Zemście” Aleksandra Fredry. 

W 1968 roku na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych otrzymał Nagrodę SPATiF dla młodego aktora za rolę Kordiana w spektaklu w reżyserii Aliny Obidniak z Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu. W 1974 roku na IX OPZTMF w Szczecinie otrzymał III nagrodę jury za reżyserię spektaklu „Słowo o Jakubie Szeli” na podstawie Bruno Jasieńskiego zrealizowanego w Teatrze 13 Muz w Szczecinie. 

Za swoje role w Teatrze Powszechnym otrzymał Nagrodę Wojewody Łódzkiego (1996) i Srebrny Pierścień – Nagrodę Wydziału Kultury i Sztuki UM w Łodzi (1998). Otrzymał Złotą Maskę za rolę Sekretarza w spektaklu „Okno na parlament” (1994).

Zbigniew Szczapiński wystąpił również w spektaklach Teatru Telewizji (m.in.: „Kleopatra i Cezar” na podstawie Cypriana Kamila Norwida w reżyserii Kazimierza Brauna, „Dziewczyna z lasu” na podstawie Jerzego Szaniawskiego w reżyserii Marka Okopińskiego, „Samson i Dalila” na podstawie Jana Dobraczyńskiego w reżyserii Macieja Zenona Bordowicza i „Rap-Łap-Baja” wg Aliny Puchały w reżyserii Leszka Wosiewicza) i w filmach „Demony wojny wg Goi” w reżyserii Władysława Pasikowskiego, „Kingsajz” w reżyserii Juliusza Machulskiego i „Księga wielkich życzeń” w reżyserii Sławomira Kryńskiego. Użyczał również swego głosu jako lektor i aktor dubbingowy.

Na zdjęciu Zbigniew Szczapiński w „Graczach” Gogola w reżyserii Jacka Orłowskiego.